چگونه با انتخاب درست، خروجی کار را لوکستر کنیم؟
بارها پیش آمده هنرجویان یا مشتریانم با پارچهای بسیار گرانقیمت به مزون میآیند، اما وقتی طرح پیشنهادیشان را روی آن پارچه پیاده میکنیم، نتیجه آن چیزی نمیشود که تصور میکردند. در دنیای طراحی لباس، پارچه فقط یک متریال نیست؛ پارچه «روحِ» لباس شماست. اگر زبانِ پارچه را ندانید، بهترین الگو و دقیقترین دوخت هم نمیتواند یک لباس را «لوکس» جلوه دهد.
در طول ۲۸ سال تجربه در این حرفه و با نگاهی آکادمیک به مقوله طراحی، دریافتهام که کلید تفاوت یک کار «بازاری» با یک کار «مزونی و فاخر»، تنها در دوخت نیست؛ بلکه در «هوشمندی در انتخاب پارچه» است.
قبل از خرید پارچه، باید بدانید لباس شما قرار است چه حرکتی داشته باشد. آیا پارچه باید «ریزش» داشته باشد (مثل حریر یا کرپهای لخت) یا باید «ایستایی» داشته باشد (مثل تافته، ژاکارد یا ساتنهای ضخیم)؟ انتخاب پارچهِ لخت برای لباسی که نیاز به فرمدهی و آهار دارد، مثل این است که بخواهید با خمیر مجسمهسازی، سازهای فولادی بسازید!
همیشه قبل از خرید، پارچه را روی دستتان بگیرید و اجازه دهید آزادانه بیفتد. زاویهی چینها و نحوهی بازگشت پارچه به حالت اولیه را چک کنید. در مزون هانیا، یکی از اولین نکاتی که به هنرجویان آموزش میدهم، همین «احساس کردنِ پارچه» است. پارچهای که در دست شما «زنده» است، روی بدنِ مشتری هم خوشفرم مینشیند.
در ارشد طراحی لباس، یاد میگیریم که هر پارچه، «نور» و «سایه» را متفاوت بازتاب میدهد. پارچههای براق و ساتن، عیوب بدن را بزرگتر نشان میدهند، در حالی که پارچههای مات و کرپ، میتوانند ایرادات اندامی را در سایهها پنهان کنند. اگر به دنبال خروجی لوکس هستید، باید پارچهای انتخاب کنید که هویتِ پوشانندگیاش با هدفِ مدل لباس شما همراستا باشد.
خیاطیِ حرفهای یعنی بدانید کجا باید «تکنیک» را فدای «جنس پارچه» نکنید و برعکس. در هانیا، ما فقط تکنیک دوخت را یاد نمیگیریم؛ ما یاد میگیریم چطور با مهندسیِ انتخاب پارچه، لباسی خلق کنیم که نه تنها زیباست، بلکه در تن مشتری «اصالت» دارد.